หวัดดีเพื่อนๆ หายหน้าไปนาน วันนี้ออกมาอัพเดทรูปให้ดูความน่ารักของเจ้าเหมียวสามพี่น้องร่วมชะตากรรมเมื่อถูกคนที่ไม่ต้องการมาทิ้งไว้หน้าโรงงานอุตแห่งหนึ่งทั้งที่ไมรู้ว่าจะโดนสิบล้อหน้าโรงงานจะเหยียบเข้านาทีไหนกันแน่ จนมีเพื่อนสนิทนามชื่อเอม เข้ามาพบแล้วส่งสารอย่างรวดเร็วและเห็นว่าอยากเลี้ยงเจ้าขนยาวมีหนวดน่ารักๆอย่างงี้มาทันทีที่เห็นเลยหละ เหอๆ

และเรื่องราวโดยย่อ ย่อมั้กๆ เพราะขี้เกียจเล่าเรื่องยาวมาก 55

ตัวแรก ชื่อ ตัวเล็ก เพราะเอามาตอนแรกๆ มันตัวเล็กกว่าเพื่อน น่าสงสาร ไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่ด้วย เลยถนอมเป็นพิเศษ ไม่กล้าเล่นรุนแรง อิอิ ปกติเล่นรุนแรงกับเหมียวที่บ้าน จะบอกว่ามันหน้าตาดีที่สุดในพี่น้องแล้ว สันนิษฐานว่าอาจจะเป็นน้องสุดท้อง

ตัวนี้ชื่อ ถุงเท้า บางคนได้ยินก็รู้สึกมีกลิ่นทันที ทําไมถึงชื่อนี้ เพราะว่ามันมีถุงเท้าที่ขา ตั้ง 4ขาเลย เลยตั้งชื่อนี้เอาง่ายๆ เพราะเลี้ยงมาเป็นเดือนก่าจะนึกชื่อได้ เหอๆ ตัวนี้เกือบเป็นเด็กกําพร้าแล้ว เพราะว่าที่บ้านให้เลี้ยงแค่สองตัว ก็เลยให้พี่ใจบุญเค้าไปเลี้ยงได้1 อาทิตย์ ด้วยความว่าได้ยินว่าที่บ้านพี่เค้ามีหมาที่ชอบฉีกเนื้อแมว เลยรีบรับกลับมาดีกว่า55 รอดไปนะถุงเท้าเกือบไปแล้ว ตัวนี้ฉลาดมากๆเลย รักกันทั้งบ้าน เพราะเอาใจทุกคนเก่ง

ตัวนี้ชื่อ เค่ออ้าย แปลจากภาษาจีน ว่าน่ารัก แบบว่าสิ้นคิดอีกน่านละ ตัวนี้ตอนเด็กขี้แหร่สุดๆ ไม่น่าเชื่อว่าจะสวยขนาดนี้ แต่ก่อนขนที่หน้าไม่มี เพราะตากระกินข้าวติดหน้า พอข้าวแห้งขนก็ติดไปด้วย เลยไม่มีขนอยู่พักนึง 55 เค้าตลกกันทั้งบ้านเลยเรียกขี้แหร่ไปพักนึง

จะบอกว่าเค่ออ้ายมันซนมากๆๆ ออกแนวเด็กซนจะฉลาด ทํานองนั้น...

หน้าตัวเล็กบ่งบอกว่าเบื่อ เค่ออ้ายอย่างแรง อิอิ

พึ่งสังเกตุว่าแมวบ้านเราก็ติดละครน้ำเน่าเหมือนกันนะเนี่ย ....

แถมภาพความน่ารักของสามเหมียวสุดเลิฟ จากเด็กกําพร้า กลายเป็นลูกคุณหนู....

จะพยามอัพบล็อกบ่อยๆที่สุด อาจสามเดือนครั้งเพราะไม่ได้ไปไหนเลย ตอนนี้ก็เริ่มทํางานแล้วอาจไม่มีเวลา แต่ก็จะพยายามหาภาพ ที่ทําให้รู้สึกอมยิ้มไปกับการอ่านบล็อกทีเริ่มเน่าของเรา...ให้ได้ชมกันจ้า

edit @ 2007/04/22 01:24:01

ที่บอกความรู้สึกไม่ได้เพราะว่า... จิงๆแล้วเราไม่รู้จะขึ้นหัวข้อว่าอะไรดี เพียงแต่เอาถาพเก่าที่เก็บมาเมื่อช่วงกลางปีไปเที่ยวระยองมาเท่านั้นเอง

แต่ก้อบอกความรู้สึกได้บ้างเหมือนกัน แต่บรรยายไม่ได้อะ...เหอๆ

รูปนี้สวยดี พอดีหันหลังไปมองมันก็เห็นว่ามันแปลกนะ รูปนี้ บอกได้ว่า คนเรา ถ้าทําอะไรลงไปแล้ว ไม่ว่าจะทําอะไรก็ตามมันก็จะทิ้งร่องรอยไว้เสมอเลย ... แม้แต่ปูที่เดินขาเล็กๆแล้วก็ตามมันก็ยังเห็นรอยเลย เทียบกับเท้าเราที่ใหญ่โตแล้ว

ที่ระยอง แถวๆรอบนอกเนี่ยสวยจิงๆ ตอนนั้นถ่ายตอนกําลังจะกลับ...ถ่ายจากหน้าห้องเพื่อน เฮ้อภาพมันจะบอกว่า พระอาทิตย์กําลังจะตกแล้ว วันนึงกําลังจะหมดไป....

อันนี้ไปเที่ยวเขาดินมา เฮ้อไปกทมทั้งที ไปเที่ยวเขาดินก็ดีเนอะ ดีกว่าเที่ยวห้างตั้งเยอะ ได้เห็นธรรมชาติกลางเมือง ที่ภาคกลางเนี่ยมีนกกา เยอะมากๆ ที่แถวบ้านทางใต้เราไม่ค่อยเจอเลย ไม่ยักกะรู้ว่าอีกามันน่ากลัวเพราะงี้เอง มันตัวใหญ่มาก นั่งกินKFC ที่เขาดิน ไม่อร่อยเลย เพราะเจ้าตัวนี้แหละ มันจ้องจะกินช้านกะไก่ จะบอกว่ามันน่ากลัวมากไม่กล้าเข้าใกล้เลย ปากใหญ่ด้วย ...แต่ก็ไม่พลาดที่จะเก็บภาพไว้ อิอิ...

เดือนที่แล้วเป็นอะไรที่เซ็งมากๆ ทําอะไรก็ไม่สําเร็จเลย หวังว่าคงสมหวังในเดือนนี้นะเนี่ย...

ไม่ได้อัพบล็อกเลยเหมือนกับตู้เสื้อผ้าที่ห้องเลยที่ไม่เคยจัดเลย

หวัดดีจ้า แหมไม่ได้อัพนานไปหน่อย หวังว่าคงไม่เคืองกันนะ กะว่าจะเก็บตุนไว้เยอะๆก่อนอ่า แต่รู้สึกว่ามันเริ่มเน่าแล้ว ....

ช่วงนี้ก็ไม่ได้ไปไหนเท่าไร่ ก็เลยหัดทําขนม หลังจากเบื่อกับการทํากับข้าวมากๆ หัดไปเรื่อยๆ หาหนูทดลองรอบตัวเลยอะ กินแล้วก็เมินหนีกันหมด อิอิ ล้อเล่น ก็พอกินได้นะ อร่อยด้วย หลายคนบอกมา ส่วนมากจะหัดทําขนมนึ่งๆมากกว่า เพราะเตาอบยักษ์บ้านเราเสียก็เลยเปลี่ยนแนวซะหน่อยเลย

อันแรกก็เป็นซาลาเปาแฮนเมด ที่อร่อยจิงๆ ไม่ได้โม้นะ กะว่าจะเอางามาติดตากระต่าย แต่ไม่มีอะ เลยใช้สีแทนก็ดูเหมือนนะ ดูดีๆสิ อิอิ เพือนบอกว่าเอาไปนึ่งใหม่อีกรอบ กลายเป็นกระต่ายร้องไห้เลย เหอๆ สีตกอะ วันหลังจะเอาสีชนิดไม่ตกง่ายดีกว่า เอ้ย!ไม่ได้เดี๋ยวตายกันพอดี

ส่วนอันนี้ เป็นหมั่นโถว หลังจากที่ลองทําซาลาเปา แบบว่าคึกอะ ทําไม่หยุด แต่ปัจจุบันหยุดแล้ว เหอๆ ทําขนมนี่เหนื่อยจิงๆ ขอบอกเพื่อนๆที่ชอบวิจารณ์ของกิน แล้วดันทําไม่เป็นอะ ทีหลังชวยเห็นใจคนทําหน่อยเค้าทํายากจิงๆ ไม่เชื่อก็ลองดู

กุยช่าย น่าจะรู้จักกันชื่อนี้ แต่จิงๆแล้วมันชื่อ ขนม ไชก๊วย ตะหากหละ กุยช่ายที่เรียกกัน เค้าเป็นไส้ของมันตะหาก จะบอกให้...ทําครั้งแรกเหมือนกันทั้งสามอันเลยอ่า

วันนี้เอาแค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวเอามาอีก ทําไว้เยอะ แต่ถ่ายไว้แค่นี้อะ อิอิ